Czytelnia / Józef Kuśmierek

Dziennikarz, pisarz, publicysta. W wieku 16 lat żołnierz Gwardii Ludowej, w 1943 roku był w oddziale ochrony pierwszego tajnego posiedzenia komunistycznej Krajowej Rady Narodowej, po drugiej wojnie światowej pracował jako reporter „Trybuny Ludu”. Złożył demonstracyjnie legitymację partyjną w roku 1949, uratowały go od represji zasługi wojenne; w roku 1950 opublikował dwa słynne reportaże: „Adachowa bieda” i „Sprawa jednego konia”, pierwsze i jedyne mówiące prawdę teksty w prasie całkowicie już zniewolonej. Musiał czekać ponad cztery lata, zanim bunt polskiej prasy, korzystającej z tzw. „odwilży”, podjęty przez „Po prostu”, nie umożliwił mu pisania reportaży demaskujących nonsensy reżimu. Nigdy nie stracił swojej żywiołowej pasji, mimo cenzury zatrzymującej co drugi tekst. Drukował w „Po prostu”, zanim tego pisma nie rozpędzono w roku 1957, w „Przeglądzie Kulturalnym”, zanim „Przeglądu” nie zlikwidowano w 1963 roku, w „Polityce”. Biuro Prasy KC PZPR, najwyższy organ władzy nad prasą PRL, robiło kolejne awantury naczelnym redaktorom, którzy drukowali teksty Kuśmierka, ale nie miało odwagi zakazać mu pisania – chronił go jego okupacyjny życiorys. Pisał opowiadania i sztuki teatralne, ale największą sławę zyskała mu jego szydercza kampania reporterska o sznurek do snopowiązałek, którego nie umiał zapewnić socjalistyczny przemysł. Kiedy w latach 60. już nikt nie chciał go drukować, zajął się hodowlą kaczek w swoim obejściu przy Wale Miedzeszyńskim. W latach 70. swoje teksty przepisywał na maszynie w paru kopiach, które rozsyłał i rozdawał, także wysoko postawionym przedstawicielom aparatu władzy. W latach 1980-1981 znowu mógł publikować, aż do 13 grudnia 1981. W okresie stanu wojennego był czołowym piórem opozycji.

Czytaj więcej

O twórczości