A jednak

gdy sen zwinięty w kłębek
przychodzi i odchodzi
sprawiedliwością niespokojna
czuwa nad kołyską

cichną wszystkie dotyki
by niejawnie tkwić
w źrenicy oka
kobiety z wczoraj dzisiaj jutra

chłodne dłonie o brzasku
zaledwie rozkołyszą rosę
dzień i noc
będą parzyć do krwi