Wydawnictwa / Biblioteka Krytyki Literackiej / Przeciw entropii, przeciw arkadii. O pisarstwie Zygmunta Haupta

Spis treści:
  • Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Zygmunta Haupta
  • Rozdział I
    • Od Ułaszkowiec do Middleburga (1907–1975). Biografia Zygmunta Haupta
  • Rozdział II
    • Pomiędzy entropią i arkadią. O twórczości Zygmunta Haupta
      • 1. Odmieniec – oryginał – outsider
      • 2. (Nie)porządek dzieła
      • 3. Antynomie Haupta
  • Rozdział III
    • Wirtuoz prozy. Interpretacje wybranych utworów
      • 1. Ogród Jezuicki
      • 2. „Dziewczynka z nóżkami na księżycach”
      • 3. Lutnia
  • Bibliografia
  • Nota o autorze
  • Antologia
    • Nota edytorska
  • Opowiadania (1946)
    • Odwilż
    • Ogród Jezuicki
    • Pejzaż armorykański
  • Pierścień z papieru (1963)
    • „Dziewczynka z nóżkami na księżycach”
    • Co nowego w kinie?
  • Ostatni zbiór opowiadań (1972)
    • Lutnia
  • Od wydawcy
  • Streszczenie
  • Summary
Opis:

Autor – jednocześnie wybitny badacz literatury i pisarz – oddał do rąk czytelnika monografię, która urzeka nie tylko lotnym, giętkim stylem, ale także przenikliwością obserwacji i pomysłowością analityczno-interpretacyjną. Unikając metodologicznego dogmatyzmu i apodyktycznych klasyfikacji, badacz słusznie podkreśla hybrydyczność pisarstwa Haupta, wymykanie się jego utworów ciasnym oczkom sieci pojęć gatunkowych lub tematycznych. Zarazem jednak monografista nie uchyla się od swego zasadniczego obowiązku: proponuje intrygującą hipotezę interpretacyjną, zapraszając czytelnika do detektywistycznej podróży w głąb tekstów. Jak nietrudno się domyślić, pod piórem wytrawnego interpretatora wyprawa ta staje się pasjonującą intelektualną przygodą. Zasadnicza teza pracy, mówiąca, iż „cała twórczość Haupta wymierzona jest przeciw entropii i unifikacji” nie tylko stopniowo obrasta gęstą pajęczyną poszlak, ale i poparta jest murem trudnych do podważenia dowodów. Nabieramy przekonania, że istotnie stanowi ona klucz do zrozumienia zasadniczych właściwości rozmaitych elementów Hauptowego dzieła i jego pisarskiej strategii. Że pozwala zrozumieć to, w jaki sposób pisarz kształtuje przestrzeń i czas w swoich opowiadaniach, jak kreuje bohaterów, w jakiej mierze korzysta z danych autobiograficznych, a wreszcie – jak kształtuje styl wypowiedzi, bo u Haupta „bogactwo tego świata przekłada się na bogactwo form artystowskiego opisu”.