Wydawnictwa / Biblioteka Pana Cogito / Ustanowione przez poetę. Szkice w stulecie urodzin Tadeusza Różewicza tom II

Spis treści:
  • Różewicz – zagadnienia
    • Karol Alichnowicz,  Cudzym słowem. Różewicz antologista
    • Mirosław Dzień,  Ukąszony nicością? Wobec wiary i niewiary w poetyckiej twórczości Tadeusza Różewicza
    • Natalia Szerszeń,  (Nie)poskromiony Savonarola. Poeta–świat–Bóg w korespondencji Tadeusza Różewicza i Ryszarda Przybylskiego
    • Krystian Maciej Tomala,  „źródło z którego płynie / poezja żywa / jest obok”. Tadeusz Różewicz – poeta płynów (ustrojowych)
    • Dorota Heck,  Dwa dukty wierszy. Wersyfikacja Przemysława Dakowicza i IV system wersyfikacyjny Tadeusza Różewicza
    • Patryk Dzikiewicz,  Użycie jako perspektywa egzystencjalna. Lektura Tadeusza Różewicza i Ludwiga Wittgensteina
    • Przemysław Koniuszy,  Przywracanie obecności nieistniejącego O transcendentalnych aspektach doświadczenia lirycznego Tadeusza Różewicza w świetle Systemu idealizmu transcendentalnego Friedricha Wilhelma Josepha Schellinga
  • Różewicz – komunikaty
    • Agata Janiak,  Co zostaje po pisarzu? Archiwum Tadeusza Różewicza w zbiorach Działu Rękopisów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich
Opis:

Ze Wstępu Mariana Kisiela:

Czy istnieje teoria poezji Tadeusza Różewicza? Uwierzyliśmy poecie, że nie wie, czym jest i czym powinna być poezja, że jego uwagi o poezji i tworzeniu poezji są zawsze w niegotowości, formułowane przy okazji i niesystemowo. To prawda, jeden z największych poetów wieku XX nie zostawił po sobie żadnego traktatu, manifestu, definicji. Napisał: „Wszelkie «manifesty» i definicje ograniczają nasze ruchy, usztywniają nasze postawy” (Do źródeł, PR III 49). A przecież wielokrotnie próbował zapisać doświadczenie poezji jako własne doświadczenie tworzenia. Tak powstały Przygotowanie do wieczoru autorskiego Margines, ale…, Języki teatru i liczne bloki korespondencji. W późniejszych próbach samookreśleń poeta stale jednak wracał do Przygotowania do wieczoru autorskiego, czyniąc je podstawą do – ewentualnych – dalszych uściśleń czy rozwinięć już zaprezentowanej postawy. Dlatego ta publikacja (również poprzez jej tytuł) stanie się jego własną introduction à la méthode, by przywołać Paula Valéry’ego.

Doświadczenie tworzenia zapisywał poeta, opatrując je autobiograficznym wyznaniem i osłabiając znakami niepewności. Miały one pokazywać nie teoretyka, prawodawcę nowych znaczeń, ale praktyka. Błądzącego i może odnajdującego poetę. Dlatego zanotował: „Chciałbym podzielić się pewnymi doświadczeniami, które nasunęły się w czasie pisania wierszy. Chodzi tutaj o najbardziej osobiste uwagi. Nie będzie to więc próba przeprowadzenia analizy poezji współczesnej, lecz raczej próba podzielenia się wszystkimi wątpliwościami, jakie ofiarowała mi moja praktyka poetycka” (Dźwięk i obraz w poezji współczesnej, PR III 5).

„Podzielić się”, „nasunęły się”, „najbardziej osobiste uwagi”, „wątpliwości”… Zaproszenie do rozmowy, a nie narzucenie sądów. Piękna współobecność.

 

Wydawca: Instytut Literatury
Miejsce i rok wydania: Kraków 2021
Redakcja naukowa: Justyna Pyzia, Józef Maria Ruszar
Redakcja językowa: Paweł Cieślarek
Korekta i adiustacja: Adrian Kyć, Katarzyna Płachta
Skład: Estera Sendecka
ISBN 978-83-66765-42-9

Loading...