Wydawnictwa / Biblioteka Pana Cogito / Liryka i fenomenologia. Zbigniew Herbert i Tadeusz Różewicz w kręgu myśli Ingardenowskiej

Spis treści:
  • Zamiast wstępu
    • Jolanta Dudek,  Miejsce Romana Ingardena w badaniach literackich
  • Różewicz i fenomenologia
  • Herbert i fenomenologia
    • Agnieszka Łazicka,  Wokół uznania realności świata. Poezja Zbigniewa Herberta a fenomenologia Romana Ingardena
    • Anna Hajduk,  Wiersz „Substancja” Zbigniewa Herberta w świetle szkicu „Człowiek i jego rzeczywistość” Romana Ingardena
    • Beata Garlej,  Emocjonalny wymiar konkretyzacji estetycznej w „Elegii na odejście pióra atramentu lampy”
  • Poezja ekfrazy i muzeum wyobraźni
    • Tomasz Tomasik,  „Ékphrasis”. Między fenomenologią a hermeneutyką dzieła sztuki (na przykładzie Zbigniewa Herberta)
    • Anna Stec-Jasik,  „Bez rosy ludzkiego strachu” O wierszu „Fra Angelico: Męczeństwo świętych Kosmy i Damiana” Zbigniewa Herberta
    • Małgorzata Peroń,  „Zgasić światło – słuchać”. Rembrandt w poezji ks. Janusza S. Pasierba
    • Marta Smolińska,  Herbert w gęstej pokrzywie wycieczki. Uwagi o stosunku poety do muzeum
    • Piotr Siemaszko,  Piękno jako odpowiedź. O malarskich fascynacjach Zbigniewa Herberta
    • Agata Stankowska-Kozera,  Między narracją a obrazem. Zbigniew Herbert jako antropolog historii
    • Karol Hryniewicz,  Jak „kawałek deski”? Kilka uwag o władzy wyobraźni w poezji Zbigniewa Herberta
  • Varia
    • Radosław Sioma,  „Zmysł udziału”. O kilku wierszach nie tylko Zbigniewa Herberta
    • Mateusz Antoniuk,  Dlaczego mowa Tersytesa była „kapitalna”, czyli mała glosa do tematu „Herbert czyta Wyspiańskiego”
    • Izabela Piskorska-Dobrzeniecka,  Poetyckie echa Tadeusza Różewicza i Jerzego Nowosielskiego rozmów o sztuce
    • Józef Maria Ruszar,  Niemożliwe odpuszczenie grzechów. „Biel” Tadeusza Różewicza z tomu „Nic w płaszczu Prospera” [1963]
Opis:

W zasięgu oddziaływania myśli Romana Ingardena, który „przyznaje pierwszeństwo źródłowemu kontaktowi człowieka z rzeczywistością przed abstrakcyjną, filozoficzną spekulacją”, wychowało się i ciągle jeszcze pozostaje wielu polonistów. Jego analiza językowej specyfiki, sposobu istnienia, budowy oraz procesu poznawania i wartościowania dzieła literackiego była – w dobie przemożnego oddziaływania najpierw marksizmu, a potem strukturalizmu – cenną alternatywą metodologiczną, wolną od ideologicznych i doktrynalnych zobowiązań. Ingardenowskie uzasadnienie dla wielości równouprawnionych odczytań utworu literackiego i opartych na nich interpretacjach również i dziś stanowi metodologiczne zaplecze dla badaczy chcących zachować miarę obiektywności oraz niezależność od aktualnych tendencji i mód panujących w literaturoznawstwie.

Jolanta Dudek