Wydawnictwa / Biblioteka Pana Cogito / Ustanowione przez poetę. Szkice w stulecie urodzin Tadeusza Różewicza tom I

Spis treści:
  • Wstęp
    • Marian Kisiel,  „Konieczność wyrzeczenia”. O poezji jako wątpieniu
  • Różewicz – interpretacje
    • Zbigniew Chojnowski,  Przeznaczenie poezji? Wokół wiersza Tadeusza Różewicza „To jednak co trwa ustanowione jest przez poetów"
    • Adrian Gleń,  „Ja”–wiersz–rzecz. O aspektach relacji podmiotowo-przedmiotowej w poezji Tadeusza Różewicza
    • Zofia Zarębianka,  „Matka odchodzi” Tadeusza Różewicza w perspektywie powieści „Pierwszy człowiek” Alberta Camusa Zagadnienia genologiczne i intertekstualne
    • Paweł Majerski,  Medialny hipersejsmograf Różewicza. Nie tylko o „Kup kota w worku (work in progress)”
    • Jakub Rawski,  Elegia na śmierć Piera Paola Pasoliniego. O wierszu „Zakatrupiony” Tadeusza Różewicza
    • Natalia Charysz,  Romantycy w krzywym zwierciadle. „Portrety z zeszytów szkolnych” Tadeusza Różewicza
    • Katarzyna Niesporek,  „Czarne miasto”. O śląskim wierszu Tadeusza Różewicza
    • Lucyna Szczawińska,  „chodzenie tam i nazad dookoła prawdy”. O wierszu Tadeusza Różewicza „bez”
    • Ewa Bartos,  Piękno „Grzechu”. O jednym opowiadaniu Tadeusza Różewicza
Opis:

Ze Wstępu Mariana Kisiela:

Czy istnieje teoria poezji Tadeusza Różewicza? Uwierzyliśmy poecie, że nie wie, czym jest i czym powinna być poezja, że jego uwagi o poezji i tworzeniu poezji są zawsze w niegotowości, formułowane przy okazji i niesystemowo. To prawda, jeden z największych poetów wieku XX nie zostawił po sobie żadnego traktatu, manifestu, definicji. Napisał: „Wszelkie «manifesty» i definicje ograniczają nasze ruchy, usztywniają nasze postawy” (Do źródeł, PR III 49). A przecież wielokrotnie próbował zapisać doświadczenie poezji jako własne doświadczenie tworzenia. Tak powstały Przygotowanie do wieczoru autorskiego Margines, ale…, Języki teatru i liczne bloki korespondencji. W późniejszych próbach samookreśleń poeta stale jednak wracał do Przygotowania do wieczoru autorskiego, czyniąc je podstawą do – ewentualnych – dalszych uściśleń czy rozwinięć już zaprezentowanej postawy. Dlatego ta publikacja (również poprzez jej tytuł) stanie się jego własną introduction à la méthode, by przywołać Paula Valéry’ego.

Doświadczenie tworzenia zapisywał poeta, opatrując je autobiograficznym wyznaniem i osłabiając znakami niepewności. Miały one pokazywać nie teoretyka, prawodawcę nowych znaczeń, ale praktyka. Błądzącego i może odnajdującego poetę. Dlatego zanotował: „Chciałbym podzielić się pewnymi doświadczeniami, które nasunęły się w czasie pisania wierszy. Chodzi tutaj o najbardziej osobiste uwagi. Nie będzie to więc próba przeprowadzenia analizy poezji współczesnej, lecz raczej próba podzielenia się wszystkimi wątpliwościami, jakie ofiarowała mi moja praktyka poetycka” (Dźwięk i obraz w poezji współczesnej, PR III 5).

„Podzielić się”, „nasunęły się”, „najbardziej osobiste uwagi”, „wątpliwości”… Zaproszenie do rozmowy, a nie narzucenie sądów. Piękna współobecność.

 

Wydawca: Instytut Literatury
Miejsce i rok wydania: Kraków 2021
Redakcja naukowa: Justyna Pyzia, Józef Maria Ruszar
Redakcja językowa: Paweł Cieślarek
Korekta i adiustacja: Adrian Kyć, Katarzyna Płachta
Skład: Estera Sendecka
ISBN 978-83-66765-42-9

Loading...