Wydawnictwa / Kwartalnik Nowy Napis / Kwartalnik Nowy Napis #16. Romantyzm 1822–2022

Spis treści:
  • Ireneusz Staroń,  Słowo wstępne
  • ROMANTYZM 1822–2022
    • „Uciec od rozpaczy…” Romantyczne projekty dobrego bytowania
    • Agnieszka Ziołowicz,  Mickiewicz – Emerson – Norwid. Wokół idei przewodników ludzkości
    • Elżbieta Nowicka,  „Słowiczenko dalenenko” Józef Bohdan Zaleski i Stefan Witwicki o poezji
    • Grażyna Halkiewicz-Sojak,  „Twój głos jest na zawsze mym echem…” Kilka uwag o trwaniu romantycznej liryczności w poezji współczesnej
    • Wojciech Kudyba,  Norwid w twórczości Przemysława Dakowicza
    • Summaries of peer-reviewed articles
  • LIRYKA
    • Jakub Pacześniak,  Wiersze
      • stłumiony odgłos
      • będziesz tak stać
      • wszelakie miłości
      • weź na drogę
      • gdy drzewa
      • wymierzony w niebo
    • Jakub Pacześniak,  Ars poetica
    • Krzysztof Czacharowski,  Wiersze
      • Na koniec
      • Diego
      • Nie tylko palenie
      • Miasto
      • Sandomierz wiosną z Północy
    • Kacper Uss,  Poezja pamięci. O wierszach Krzysztofa Czacharowskiego
    • Adrian Sinkowski,  Otręby
    • Monika Brągiel,  „Jak stoisz z czasem? Czy to czas stoi z tobą?” Pytania powszednie i konieczne w Otrębach Adriana Sinkowskiego
    • Wojciech Kopeć,  Wiersze
      • coś na kształt porowatego lastryko
      • pierwsza cysterna wjechała do kuchni, druga wślizgnęła się hipotetycznie
      • bakłażany na barbakany!
      • wilgi latają dziś nadspodziewanie nisko
    • Wojciech Kopeć,  „Co konik robi, kiedy pan nie patrzy” Kilka słów o moim pisaniu
    • Michał Murowaniecki,  Wiersze
      • *** nie znosił tej dziewczyny
      • *** nie kłóciliśmy się żyliśmy
      • *** kobieta którą znam z pomnika
      • Swoje racje
      • In spe
    • Adam Leszkiewicz,  „Wie tyle ile mu mówią” O nowych wierszach Michała Murowanieckiego
  • EPIKA
    • Sploty
    • To mnie szukacie
    • Gorzkie mleko [fragmenty]
  • DRAMAT
  • SZKICE
    • Paulina Subocz-Białek,  Schulz performatywny. Nie tylko o Sanatorium pod Klepsydrą Wojciecha Jerzego Hasa
    • Wiersze o żołnierzach wyklętych. Przegląd twórczości z lat/ 1946–2018
    • Roman Honet,  Moja młodość, mój świat czarów! O fantastycznych przygodach Jana Lechonia
Opis:

16. numer „Nowego Napisu” nosi tytuł Romantyzm 1822–2022. Dwustulecie wydania Poezyj. Tomu pierwszego Adama Mickiewicza, ze słynnym cyklem Ballady i romanse, to w naszym kwartalniku wędrówki osobiste, bo trudno inaczej mówić o tradycji dominującej. Przeżywać, a nie jedynie opisywać. Mickiewicz, czyli wszystko. Wykreślmy więc „nowoczesne zwątpienie” i zapiszmy „noc ciemna”. „Jam ją widział, jam ją zbadał; / Tę ranę sam sobie zadał” – powie Guślarz w scenie IX arcydramatu. Wszystko, więc i archaiczne, anarchiczne, korzenne, chrześcijańskie przekonanie, że nie jesteśmy sami. Dziewica w DziadachWidowisku i Gustaw w części IV mówią zgodnie o istotach bliźnich, bo Bóg tworzył dusze w parach, a kochankowie złączą się z powrotem na tamtym świecie: „Rozciąga się ten łańcuch, ale się nie spęka!”. Ktoś powie, że cytat i blaga z romansu Valerie czy Nowej Heloizy. Owszem, Mickiewicz tego nie kryje, lecz i moralna nauka, i przetworzenie. W swej archaicznej nowoczesności darowuje nam Dziady, „które mają to szczególnie…”. Szczególnie, czyli jak? Celowo wprowadzam tu wieszczowi pauzę, aby „Pełen guślarstwa obrzęd świętokradzki” nie zmienił mnie w upiora. Upiora, czyli kogo? Kogoś, kto właśnie szczególnie doświadczył jednej z największych prawd wpisanych przez Mickiewicza w naszą wspólnotę: nie jesteśmy sami.

Ireneusz Staroń

Loading...