Możesz przekręcić kurek aby zalać trzy losowe potiony zamiast jednego ulubionego.
Nie ja wymyślałem zasady, ale właśnie cię okłamałem.
Zapchlony zielarzu podaj mi egzemplarz Derrok, powróżę ci z udźca.
Ojojoj! Emandero. Emandero!
[…] *łyp* *łyp*
Idę do domu. Twojego oczywiście. 

Niechybnie przyszedł na mnie czas
konie w zaprzęgu pyski trą
kopyta tańczą ziemi gać
rozdyma wiatr i pieści pstrąg

bór żałobników nie opodal
znieruchomiały gwiazdy ssie
bulgocze metal w lekkich głowach
przez wapno sukni turoń mknie

lutnista granie rozpoczyna
ciało upada w pierś lewą
sączek nieba a w prawą winogradu

ruszajcież dziadowie a wieźcie
plaster miodu mol niewieści
ustami pąsowemi niech brodzi

Lublin 11.08.1983, w południe

Witaj Tytanio Oberon mnie przysyła
pragnie cię widzieć u boku swego
w upiętych motylach
i pantofelkach ze stiuku leśnego

śpiesz on cię kocha
w gąsiory dębów stroi
niepłoche skronie twoje

dziękuję Puk odpowiedz że przybędę
za jedną śpieszną siejbę kwiatów
tylko
usta karminem pociągnę
bym mu się zdała niż ogień
gorętszą

ach Puk Puk śpiesz
przez strumyki wrzosy ryjce zieleni
tymczasem
ramiona okryję słodzichą i miętowymi
pędami

zapytam panie
czym dość urodna i rozumna
spłonię się przystanę
kornie zasłucham

orzeszki ciomki poziomek werble
ruszajmy raźno kłusem
Oberon czeka
w przejściach sekretnych
kret waży ogarek duszy

Lublin 13.03.1983

Zasadą jest że
rzeki prą
ciało rozmaka
obsuwa się zrąb
lecz na Boga niezdrowym jest wzburzenie żółci
w gołdach drzew

Ludu Paryża
z opryszkami na jednej ławie
chcą nas usadzić

tak to chwalebne
w jednej kadzi moczyć len kuskusy rąk i
wartkie brednie

Ooch …oni nie wiedzą co czynią
w sygnetach na palcach
bębnią po stołach
osypują się szańce

nie chciałbym być w ich położeniu
przy lubieżnych ogarkach i
nadziei

Ludu Paryż płonie
ale
oni wolą barwy pogodne
róż cynober samiczkę w owsie

precz precz precz z sali
perfumowane blondasy kołtuny stali

i co
jeszcze jesteście
kogo sądzić chcecie
perukę w kapłonach palec w cieście
czy kupę na bidecie

aa…a zostańcie
żmudna z wami rozmowa
bez dzbanów jepańcy dziewek prażnowych

Ludu ludu jam z ciebie
jam stworzył niebo i komitety
a
oni chcą cię pogrzebać
i wiem wiem
poszczęści się przeklętym

Lublin 09.03.1983

Malowałam w tęskne światy
jubki czoła koszul chabry
pod szubą pszeniczną

zataczałam wdzięczne koła
i pieściłam szyjki liści
nadaremno
nie spostrzegłeś miłującej
w czaplich werblach i kolaskach goryczki

nanosiłam na twe twarze
pestki deszczu draże słońca
roztkliwiałam się i marzłam w jukach
boków śpiewających

przeszedłeś mimo
samotny bezwiedny
ślepy od barw głuchy od dźwięków
i nie posiadłeś zrozumienia
choć
kwiaty pluły w mlecz nasieniem

Lublin 26.02.1983, w południe

Ta kobieta nas widziała
rano na dziedzińcu w powozie
ssała kłykeć różany
i dźwigała puzon włosów

odepchnęłam go pospiesznie
przez kapelusz szerszeń przemknął
mocy rękom nie ostało
by obciągnąć koszul dzbany

w miecz ramiona odrzuciłam
zapłakałam usta wspięłam
i pomknęłam w szklanych słojach
kolumnadą wzdłuż podcienia

ta kobieta nas widziała
miała suknie w konwie modre
dziecko ryjkiem wskazywało
słonecznika bolbę

Lublin 24.02.1983, nocą

       Był paź i królowa
       w zamku niewielkim
ona smukła jak ślaz brodu na kafelkach
                                           studziennych
a on czarny i pokrętny jak kłonica
                                        warzelna

chcieli sobie w komnatach raz uczciwie
                                               powiedzieć
kto powinien na zydlu a kto na dworcu
                                                   siedzieć
i rozdęli szkarłaty precz od ramion
                                         żeliwnych
przemówili odrazą pluskiem bioder
sadziowym winem

i rozeszli się na dwie strony świata
on pokonany i ona nierada
w sukni zbiesiałej na korzennym taborze lata

Lublin, 03.12.1982 r.

       Wróciłeś do ziemi
       bliski tężcowi bólu
       i pałkom zepsutego powietrza

       właśnie szłam do ciebie po wodę
       bo w wierszu studnia cudaczna i nieudana
       jak bosa panna w kaplicy
       rzuciłeś wiadrem zakląłeś
       spazm przeciął blok wiersza

       tak
       pierwszy raz umarłam
Jan mnie całował włosy odgarniał liście jesienią
                                                                   rozwieszał
       miłość żal gniew Bóg wszystko pomieszał

       stała się dziura w boku człowieka
       przejrzał że Bogiem

i skoczył z najwyższej chmury w śluzówkę powietrza

Lublin, 08.10.1981 r.

Dlaczego nie jesteś człowiekiem
mogłabym Cię zjednać uśmiechem

o gdybyś narodził się z miłości
i martwe drzewo stałoby się psem ognistym
a potok spłynąłby przez samą czułość moich ust

gdybyś był kwiatem
można by Cię rozpatrywać w kategoriach piękna

       kocham Cię
lecz kochać Ciebie znaczy nie panować
nad tym co złociste i rodzi owoce
a potem umiera i staje się Boskie

Lublin, 29.09.1981 r.

       Mamo ja umieram
gdy On głaszcze po głowie przenika mnie wieczny ból
i drzewa ścinają się
jak młyńce słońca w tropikach drzew

       nie płacz tylko
       nie płacz nad sobą
kwiaty tak wolne i piękne jak skóra dobrego węża
poddane namiętnościom deszczu i węgla
też są podległe rozpaczy

       odejdź ode mnie
idź podsycać płonące stogi pachnące dziewczyną
weź skórkę chleba listek pieprzu kieliszek krwi
i pójdź na tułaczkę
szukaj małej srebrnej monety
– ona przyniesie ci szczęście

       a teraz daj rękę
       musisz mi zaufać

a uczynisz się piękną lśniącą formą na księżyc
i tajemnicę stawania się srebrzysto-szarym

Lublin, 26/27.03.1981 r.