biłem się z tobą na łamach kantylen
ucząc jak być sobą w ciągłości wejścia

biłem się z tobą po kresie wyścigu
bawiąc przyjezdnych tak słodko do wyjścia

biłem się z tobą obok szklanej szczęki
raniąc twarz zmorą o skosy zamościa

biłem się z tobą w kolejce po króla
będąc ozdobą na drodze do przejścia

byłem się z tobą przed murem rękojmi
biorąc na rogi równanie granicy

biłem się z tobą za mostem do księcia
nucąc szansonę na tropie ubojni

utrzymany w sztucznym pobudzeniu
z kamieniem nad szyją wisiałem przyszyty

żalem do guzika żabotu księżniczki
zastanawiając się czym jest różnica między kliknięciem

wstecz a wyślij z pragnieniem u szyi
przystałem na odpowiedzi które były pstryknięciem

zapalniczki potem piwo mocne i słowo ściśnięte
między sercem a odśwież znowu obrodziło prozą

Tekst został pozyskany w ramach programu Tarcza dla Literata. 

między miłością do władzy a monopolem niewiedzy na targety
wołam by nie za słowo lecz za hajs jeść przez resztę tygodnia
w trakcie pielgrzymki pod mury na tle których nie bylibyśmy nadzy

Tekst został pozyskany w ramach programu Tarcza dla Literata. 

Jednym z tematow tego tomu jest samotność. Trzeba powiedzieć od razu – samotność dwojako rozumiana. Po pierwsze jest to samotność poety, artysty przebywającego na stypendium twórczym w obcym mieście, obcym kraju, w otoczeniu obcego języka. (…) Drugim natomiast obliczem samotności, która w tym tomie powraca, jest ta samotność pandemiczna, której każdy z nas w jakiś sposób przez ostatnie lata doświadczał.

 – mówi Katarzyna Szewczyk-Haake o tomie Ręka pszczelarza Tomasza Różyckiego.

Więcej w nagraniu.

W 25. odcinku podcastu Nowy Gramofon Patryk Kosenda zaprosił do studia legendarnego poetę Romana Honeta. Już za dwa tygodnie nakładem Biura Literackiego ukazuje się nowa książka autora – żal, może on. Honet w szczerej rozmowie opowiada o (nie tylko swojej) poezji i czyta nowe wiersze.

Dla miłośników ośmielonej wyobraźni mamy w naszym e-sklepie dwie doskonałe pozycje z serii Nowa Krytyka i Esej, obie z 35% rabatu:

• Bowiem zmarli podróżują szybko. Szkice o twórczości Romana Honeta
• Przemysław Rojek: Niewyraźna pewność, że życie jest piękne. O poezji Romana Honeta

Czy omawiany tom jest rzeczywiście ostatni?

Przy tym „ostatni tomik” trochę się zawahałem, bo równolegle, już po śmierci naszego poety w roku 2014, ukazały się właściwie dwa tomiki zbierające jego poezję – drugim jest Znikanie. Oba charakteryzuje to, że są właściwie konceptami redakcyjnymi. […] Ostatnia wolność to z jednej strony wybór redaktora Jana Stolarczyka, ale z drugiej strony wiersze, które w tym tomiku się znajdują, a przynajmniej ich część, miały być rzeczywiście opublikowane przez Różewicza w kolejnymi zbiorze. Wierszy tych jest zaledwie piętnaście

– mówi prof. Michał Januszkiewicz.

Więcej informacji na nagraniu:

Tadeusz Różewicz, Ostatnia wolność, Biuro Literackie 2021.

jesteś na bieżąco
– informuje mnie Instagram
– wyświetlono wszystkie posty
z ostatnich dwóch dni
 

miło mi Instagramie
 

jestem na bieżąco z wiadomościami znajomych
reklamami filmów książek proszków do prania
na bieżąco ze sprawdzianami kartkówkami
problemami dzieci
depresją przyjaciółki romansem sąsiada
na bieżąco z praniem sprzątaniem koszeniem trawnika
dokumentami wydrukami paragonami
 

tylko do siebie wciąż
brakuje lat

Wiersz poetki z tomu Jeszcze jestem kobietą

W pierwszym tegorocznym „Nowym Gramofonie” Patryk Kosenda rozmawia z Michałem Domagalskim – poetą, autorem nominowanego m.in. do SIlesiusa tomu „Poza sezonem”, oraz niedawno wydanego „za lasem”.

Oprócz tego, Zuzanna Sala poleca książki: Kacpra Pobłockiego „Chamstwo” i „Koniec świata, umyj okna” Agnieszki Jelonek.

Michał Domagalski – mieszka za lasem (jeśli patrzeć z centrum Poznania). Złożył tomik wierszy „Poza sezonem”, który ukazał się drukiem i został nominowany do do Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius w kategorii debiut roku oraz do Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny. W zeszłym roku wydał książkę poetycką „za lasem” (SPP Odział w Łodzi).

Wszystkie odcinki Nowego Gramofonu są dostępne na naszym profilu w Spotify.

wsłuchiwałeś się
w każde moje słowo
gest dłoni
poruszenie rzęs
mówiłeś że jestem jak muzyka
że gram na Twoich najwyższych uczuciach
prowadziłeś mnie a rytm wyznaczała melodia
− szaleństwem było tańczyć nie dotykając ziemi −
jak ćmy krążyliśmy wokół własnego światła
nie wiedząc że właśnie ono wyznaczy kres
naszej wspólnej drogi

są noce kiedy kobiety
zmieniają się w sarny
drżące nadsłuchują
nadejścia wroga
oparte o wczoraj
wrastają w krajobraz
myślami czarnymi jak las

Tekst został zakupiony w ramach programu Tarcza dla Literatów.